Welkom op de website van Sietske de Boer.

Het is alweer bijna vier jaar geleden dat ik mij vestigde in Al Hoceima, aan de kust van de Middellandse Zee. Al Hoceima is het hart van de Rif, de noordelijke bergstreek in Marokko. Meer dan tachtig procent van de Nederlandse Marokkanen heeft zijn wortels in de Rif. In de winter is er niet veel te beleven in Al Hoceima, maar in de zomer verdubbelt het aantal inwoners zich, tot zestigduizend of misschien wel zeventigduizend mensen. Dan komen de migranten en hun nazaten massaal uit Europa om hun vakantie door te brengen aan de kust en bij familie in de bergen daar achter.

De aanleiding van de verhuizing van de hoofdstad Rabat, aan de Atlantische kust, naar het Mediterrane Al Hoceima was, dat ik een boek wilde schrijven over de Rif en de Riffijnen. Want ook al wonen en werken er inmiddels ongeveer 350.000 mensen van Marokkaans-Riffijnse herkomst in Nederland, toch weten de meeste Nederlanders nauwelijks wie deze mensen zijn, waar ze vandaan komen en wat de geschiedenis is van deze regio. Om dat te boekstaven, was het voor mij een vanzelfsprekende keuze om te gaan leven tussen en met de mensen over wie ik wilde schrijven. En hier op het platteland heb ik me gerealiseerd dat ik zelf ook een plattelander ben - u kent het gezegde: het meisje verdween wel uit het dorp, maar het dorp niet uit het meisje. Zo is het met mij ook. Ik vind het leuk om op straat bekenden tegen te komen, een praatje te maken, gekend te worden. En ik wil echt in volle ernst beweren dat er veel overeenkomsten zijn tussen de Riffijnen en de Friezen. Zowel de Riffijnen als de Friezen hebben hun eigen taal en cultuur die ze willen behouden en die ze verdedigen ten opzichte van de centrale overheid. Zowel de Friezen als de Riffijnen voelen zich vaak achtergesteld en onbegrepen door hun regering, en beide bevolkingsgroepen hebben dat merkwaardige minderwaardigheidsgevoel van de boerse plattelander ten opzichte van de goedgebekte stedeling.  Afijn, genoeg redenen om mij hier aan de Middellandse Zee bijna net zo thuis te voelen als aan de kust van het IJsselmeer in de zuid-west hoek van Friesland, de streek waar ik opgroeide. 


In 2000 vestigde ik mij in Marokko. In dat jaar bracht ik mijn eerste boek, ‘Jaren van Lood’, de geschiedenis van de Marokkaanse familie El-Manouzi, uitgegeven bij Bulaaq, bij die familie. Een aantal maanden daarvoor was de vorige koning Hassan II overleden, en vanaf het moment dat zijn zoon, de jonge Mohammed VI, de troon besteeg, zinderde het in Marokko. Iedereen had het gevoel dat alles anders zou worden. Ik besefte dat de komende jaren cruciaal zouden worden voor de ontwikkeling van Marokko, en dat dit het moment was om mijn droom, journalist in Marokko te zijn, te realiseren.

Ik ging voor Radio 1 werken, later voor de Wereldomroep, en ik schreef een aantal jaren voor de GPD, soms voor De Groene Amsterdammer.


Sinds mijn verhuizing naar Al Hoceima, concentreer ik me nu vooral op mijn boek over de Rif. Maar, met grote trots kan ik aankondigen dat inmiddels een ander boek van de persen is gerold: 'Marokkaan in Nederland, Hollander in Marokko.' Het zijn persoonlijke, onopgesmukte verhalen van voormalige gastarbeiders in Nederland, die na korte of langere tijd besloten hun oude dag door te brengen in hun geboortestreek, de Rif. Volkskrant-fotograaf Joost van den Broek maakte prachtige portretten van deze vijftien mannen. Zie verder onder 'journalistieke producties.'